Złote podkówki

   Dawno dawno temu, kiedy Ziemia wyłoniła się z chaosu,  pojawiło się na niej życie i zaczęły  chodzić pierwsze zwierzęta. Były już lwy, tygrysy, słonie,   a nawet jednorożce -- które chyba  jednak zupełnie wyginęły do tej pory, bo nikt ich  ostatnio nie widział -  biegały myszki, chomiki  i inne gryzonie, pełzały węże, powoli sunęły ślimaki. Potem przyfrunęły ptaki: ćwierkały wróble i sikorki, śpiewały słowiki, gwizdały kosy, świergoliły szpaki,  klekotały bociany. A  jednak  kwitnące łąki były ciche i puste – czy to możliwe? Tak, bo nie było słychać brzęczenia owadów  - panowała nad nimi martwa cisza.

   Nagle na niebie pojawiła się wielka przezroczysta kula mieniąca się różnymi kolorami tęczy. Z każdą chwilą stawała się coraz większa i większa. Ogromniała w oczach zbliżając się do Ziemi, aż wreszcie pękła jak bańka mydlana i wtedy…

   Wyleciały z niej  piękne kolorowe motyle i ważki trzepocząc mieniącymi się tęczowo skrzydełkami , zabrzęczały wirujące w powietrzu pszczoły, wyfrunęły kropkowane biedronki, zabzyczaly komary, które wprawdzie niezbyt widoczne, ale bzyczeniem obwieszczały swoją obecność. A na końcu  wyskoczyła pchła. Smutno jej było, bo nikt jej nie zauważył i nie zwracał na nią uwagi. Pchła- Smutka  była mała, szara, umiała tylko wysoko skakać, ale czy komuś mogłoby się to spodobać? Smutka postanowiła skoczyć jak najdalej – może wydarzy się coś ciekawego? – pomyślała.

    Poczuła, że wylądowała w jakimś ciemnym i ciepłym miejscu. Kiedy jej wzrok przyzwyczaił się już trochę do ciemności,  zobaczyła wąski korytarz z migoczącym w oddali światełkiem. Podskoczyła bliżej i  w słabym świetle kaganka  zobaczyła zwierzątko w czarnym lśniącym futerku  i  okularach na nosie.

  - Dzień dobry, kim jesteś? – zapytała Smutka.

   -Jestem Kretem- Złotnikiem – odpowiedziało zwierzątko.- Czekam na klientów, ale nikt się tu nie pojawia, bo wszyscy boją się ciemności. A ty kim jesteś i jak się tu dostałaś?

   - Jestem Pchła-Smutka i właśnie przyleciałam w cudownej kuli, ale jestem bardzo smutna, bo nikt tutaj mnie nie zauważył i na pewno nie znajdę przyjaciół. Nie jestem kolorowa, nie mam kropek ani mieniących się skrzydełek, nie  śpiewam ładnie…

  - Nie martw się,  Pchło-Smutko – powiedział Kret-Złotnik.- Coś na to zaradzimy  - i zajrzał w głąb swojego warsztatu. - Wiem, ze chciałabyś, żeby cię zauważono i myślę, że wiem, jak to zrobić. Jesteś malutka i nie masz pięknych kolorów , ale mogę sprawić, że kiedy skoczysz, wszyscy zwrócą na ciebie uwagę. Zrobię ci cudowne złote podkówki.

    Smutka podskoczyła z radości, na ile to było możliwe w  wąskim korytarzyku.

    Kret-Złotnik nie był kowalem oczywiście, ale po kilku próbach udało mu się dopasować złote podkówki  Pchle-Smutce, która uradowana wyskoczyła z krecich korytarzy , a promienie słoneczne  zamigotały radośnie  na jej złotych  podkówkach. Teraz już wszystko było możliwe…