Katastrofa

      Sobotni  poranek   uśmiechał się do niej i nic, absolutnie nic nie zwiastowało katastrofy. Siedziała zrelaksowana na zalanym słońcem przystanku przyciskając do piersi bezcenną bordową teczkę z tekstem książki, nad którym pracowała przez ostatnie dwa miesiące. Jechała do biblioteki sprawdzić tylko kilka drobnych  szczegółów przed ostatecznym spotkaniem z autorka, osobą niełatwą i wymagającą, które zostało ustalone na godz.15.00. Jeszcze przed biblioteką  obiecała jednak  zostać na godzinkę z maluchami bratanka, który musiał pilnie wyjść.

   Nadjechał lśniący, pusty o tej porze tramwaj z bordowymi siedzeniami. Wysiadła pod  domem Michala, ucałowała słodkie pyszczki na powitanie, za ich ojcem zamknęły się drzwi i wtedy… zobaczyła, że nie ma bordowej teczki.

  Parę razy w życiu miała uczucie, że niebo spada jej na głowę  i to był właśnie jeden z nich. Myśli przelatywały jak błyskawice; telefon do MPK, przecież  tramwaje są zradiofonizowane, ale w sobotę nikt oczywiście nie odpowiada. Gonić tramwaj taksówką? Nie może  przecież zostawić maluchów samych.

   Mijały drogocenne sekundy, a w tym czasie tramwaj nieuchronnie zmierzał do pętli. I  nagle olśnienie: Marylka, przecież tam mieszka . Może jest? Może nie w wannie,  może nie robi farby, może zdąży dopaść tego tramwaju zanim odjedzie z pętli? Była, miała tylko mokre włosy, zdążyła  - okazalo się,  że bordowa teczka spokojnie leżała na bordowym siedzeniu. Katastrofa została zażegnana. Świat wrócił do normy.

Gołąb

     Karolina biegała  radośnie po jesiennym parku. Karmiła kolorowe kaczki pływające  po stawie, rzucała pokruszony chleb gołębiom. Przemawiała do nich: - Zjedz ten kawałeczek, jest malutki.  Najbardziej  lubiła jednak je płoszyć i zachwycało ją, kiedy  wirowały nad nią jak trzepocząca  popielata chmura , by za chwilę znowu przysiąść i dać się karmić jej małym   rączkom.

   Zrobiło się pózno i wracała już do domu.  Pod pniem dużego drzewa leżał gołąb. Wtopiony w pożółkłe liście, z posklejanymi piórami , zamkniętymi oczami i łebkiem bezbronnie przekrzywionym na bok. Wydawał się dziwnie płaski i nierzeczywisty. Bardzo samotny. Popatrzyla na niego dużymi smutnymi  zaciekawionymi oczami. – Chciałabym go przytulić – powiedziała.

Oczy

Ewa   zawsze lubiła obserwować ludzi. Dostrzegała wszystkie szczegóły: stan skóry, włosów, patrzyła na dłonie, zauważała wszystkie detale ubioru i OCZY. Chyba jednak nie umiała w nich czytać. W ogóle nie wiedziała, co znaczy to wyświechtane literackie określenie:  czytać z oczu - może jeśli kogoś się zna? A może właśnie spojrzeniem ludzie się kamuflują? Myślała nieraz – a gdyby ten nieznany mi czlowiek nie miał oczu, czy zmieniłoby się to, co o nim myślę, co mogę wyczytać z jego wyglądu, jaką jego historię mogę  sobie  wyobrazić?

           Zastanawiała się, co  można wyczytać z jej oczu ? Chciałaby się zobaczyć w lustrze tak, jak ją widzą inni, nie tak, jak ona widzi siebie. Czuje swoje zakłamanie. Gdy patrzy do lustra ,widzi najpierw – no niestety- kobietę w mocno średnim wieku. Nie akceptuje tego, więc uśmiecha się uśmiechem, który – jak jej się wydaje -nie zmienił się od lat, przymyka oczy i jest znowu tą młodą dziewczyną, którą czuje się w środku. Trzeszczący banał? Taka wychodzi do ludzi. W swoim mniemaniu pełna wdzięku, sympatyczna, elegancka, niezależna, pewna siebie, na luzie. A tak naprawde  z rozpaczliwym pragnieniem, żeby  przechodzący zauważyli jej prawdę i pomogli jej, przygarnęli, pokochali. Co wyrażają jej oczy, kiedy szuka w tym obcym, zabieganym tłumie choćby jednej osoby takiej jak ona, która zrozumie. Czepia się ich twarzy, rozpaczliwie zagląda w  obojętne, puste oczy i  szuka….Czy to możliwe, że jest wśród nich sama? Ze nikt nie czuje podobnie? Po co więc te oczy?

Klaustrofobicznie...

Klaustrofobiczne

Klatki

W każdej inny mikrokosmos cierpienia

Nieduże kwadraciki krat

Przyrządy

Dziwnie straszne,jeśli nawet przyjazne,

Łóżka

Wąskie, chude ascetyczne

Ból

Większy, mniejszy, ciągle obecny

Muzyka

Kojąca, delikatna, budząca tęsknoty...

Postacie

Białobłękitne, bezszelestne, życzliwe

Za oknem biało i świetliście

Jak trudno  wyrwać się na  zawsze do wolności

I...nigdy tu nie wrócić.

Wigilijna tradycja

Tradycyjną potrawą świąteczną w mojej rodzinie był i jest strudel z jabłkami pieczony na Wigilię. Jego przygotowanie było swoistym misterium, odprawianym przez obie moje babcie – Galicjanki. Na czele procesji zmierzającej do jadalni, na środku, której stał duży stół, szła babcia, jako główny celebrans, niosąc odpowiednio wyrobione ciasto, za nią ciocia z rondelkiem z roztopionym masłem, a potem my, dzieci z miskami pełnymi poszatkowanych jabłek i tartej bułki wymieszanej z cynamonem, cukrem pudrem i konfiturami z wiśni.

Na dużym stole rozłożone było prześcieradło, posypane mąką. Na nim rozpoczynało się pełne emocji rozciąganie ciasta, które miało być cienkie jak pergamin. Odbywało się to co najmniej na cztery pary rąk. Atmosfera zawsze była nerwowa, bo chodziło o to, żeby ciasto nie wysychało, trzeba więc było naciągać bardzo szybko a jednocześnie ostrożnie – w przeciwnym razie wypadały dziury. Następnie cieniuteńkie ciasto polewane było masłem, a my dzieci rozrzucaliśmy pocięte jabłka, posypując je tartą bułką z ingrediencjami. Kulminującym momentem było teraz zwijanie ciasta za pomocą prześcieradła w wielkiego węża boa, którego następnie należało zgrabnie umieścić na blasze – nie było to łatwe…

Potem już pieczenie, podczas którego cały dom pachniał pieczonymi jabłkami, cynamonem i Świętami.

Strudel to wprawdzie nie jest...

Moje monetki

Jako dziecko zbierałam pieniążki do niebieskiej świnki, która do tej pory jest jeszcze pełna – obecnie już - numizmatów. Tymczasem minęły lata i niedawno otworzyłam moją starą, znoszoną portmonetkę, do której już właściwie nie zaglądam, a gdzie wkładałam niepotrzebne mi już pozostałości z różnych wyjazdów. Wysypały się z niej inne monety: niektóre zaśniedziałe, inne jeszcze błyszczące, także te, których już nie ma w obiegu. Monety – wspomnienia o krajach, o ludziach, o historii. Złociście błyszczy George Washington z surowo zaciśniętymi ustami, a z drugiej strony Statua Wolności, wieczny symbol amerykańskiego mocarstwa. Obok na srebrzystym tle J. F. Kennedy głosi „Liberty  in God we trust”. Na ciekawej siedmiobocznej spatynowanej monecie widnieje bardzo zasłużony dla kraju prezydent Kenii, Daniel Moi. Małą dwudziestopensówkę niezmiennie zdobi profil Queen Elizabeth, a na złocistej spatynowanej monecie harfa Dawida i menora, odwołują się do biblijnej historii Izraela. Zmieniła i zjednoczyła się Europa, zniknęły jedne i powstały inne kraje. Na czechosłowackiej koronie kobieta, może pracownica kołchozu, wsparta na łopacie obsadza grządki. Nie ma już lirów z dumnym Hefajstosem, schilingów z alpejskimi szarotkami, fenigów z liściem dębu, ani ślicznej fińskiej penni z romantycznym drzewem, pod którym być może siadywał Sibelius. Mamy za to euro.

Jestem

Dlaczego jestem, dla kogo jestem, po co jestem, gdzie jestem, z kim jestem, dzięki czemu jestem, jaka jestem… ? Może jestem pytaniem bez odpowiedzi, wątpliwością niewyjaśnioną, snem do końca niewyśnionym, krzyżówką nierozwiązaną, miłością niespełnioną, białą kartką zapisaną w połowie i listem niewysłanym…

Kiedyś  Ziemia zatrzyma się w swojej wędrówce, słońce przestanie wschodzić,  pąki kwiatów już się nie rozwiną, wskazówki zegarów staną, lustra nie będą odbijać twarzy, ptaki przestaną śpiewać, a małe zielone żabki skakać - bo mnie już nie będzie.

Świat zwyczajny lat siedemdziesiątych

Wiosenne słońce zalało świat i bananowe spódnice. Chodziły  roztańczone  po brukowanych ulicach przeglądając się w wystawowych oknach – czerń i biel, żółć i granat, czerwień i fiolet.  Radosne fruwały nad Rynkiem płosząc  taplające się w wodzie gołębie. Przysiadały na chwilę na Plantach, by poplotkować przy fontannie, a za moment  falowały w  sadzawce, zadziwiając pływające dostojnie łabędzie. Świergotowi ptaków buszujących  w koronkach  młodych liści towarzyszyły rzewne tony skrzypiec ulicznego grajka. Muśnięty tęczą zagrał jeszcze tęskniej za grosik.

Robiło się coraz cieplej. Na ulice wyjechały wózki z wodą sodową.  Płóciennymi parasolkami osłaniały od słońca kobiety, które dla nich pracowały. Kolorowe soki - żółty, czerwony, malinowy, cytrynowy - migotały w słońcu, kusząc wirujące pszczoły. Saturatory pracowały pełną parą. Pszszszsz… szklanka umyta, chociaż czasem pozostawały ślady szminki. Ciur-ciur-ciur… nalewała się upragniona sodowa. Spragniona kolejka z wdzięcznością przyjmowała hojność saturatora.

Zawiał wiatr podrywając papierki z bambino z pobliskiego kosza, które wylądowały niefortunnie na zielonym trabancie szykującym się właśnie do drogi. Parsknął z irytacją, zaterkotał i ruszył dumnie w drogę, zrzucając biedne osłonki lodowych pyszności.

Tymczasem bary mleczne otwierały już swoje ramiona na przyjęcie obiadowych gości. Obiecująco dźwięczały gary w kuchni wydające ze swego wnętrza  pomidorową, ogórkową, żurek. Parskał tłuszcz na patelniach: placki ziemniaczane, naleśniki, sznycle. Chochla szczodrze nalewała do szklanek różowy kompot. Noże w kubkach na ladzie kręciły się niespokojnie. Czy ktoś zechce je za kaucją? Przykryte kolorowymi ceratami stoliki zapraszały do siebie, powiewając papierowymi serwetkami.

Radośnie dzwoniły tramwaje, ciesząc się z towarzystwa ludzi wracających z pracy. Motorniczy dziarsko kręcili korbami, które z pokornym grzechotom poddawały się ich dłoniom. Oblężone balkoniki na pomostach pozwalały delektować się świeżym powietrzem i podmuchami wiatru.

O zmierzchu park zachęcał do przechadzki. Gałęzie drzew pozwoliły ptakom na ostatnie wieczorne trele. Pachniały jaśminy, zazdrosna czeremcha roztaczała swoją słodką woń. Lekka mgiełka otulająca zieleń i spadające krople rosy zwiastowały odpoczynek. I wtedy zza wysokich kasztanów rozległo się „Nie zadzieraj nosa”, a za chwilę znad stawu  „Dziwny jest ten…”. W głębi migotała Wolność.

Ja w Kamieńcu... O ile pamiętam!