Moje monetki

Jako dziecko zbierałam pieniążki do niebieskiej świnki, która do tej pory jest jeszcze pełna – obecnie już - numizmatów. Tymczasem minęły lata i niedawno otworzyłam moją starą, znoszoną portmonetkę, do której już właściwie nie zaglądam, a gdzie wkładałam niepotrzebne mi już pozostałości z różnych wyjazdów. Wysypały się z niej inne monety: niektóre zaśniedziałe, inne jeszcze błyszczące, także te, których już nie ma w obiegu. Monety – wspomnienia o krajach, o ludziach, o historii. Złociście błyszczy George Washington z surowo zaciśniętymi ustami, a z drugiej strony Statua Wolności, wieczny symbol amerykańskiego mocarstwa. Obok na srebrzystym tle J. F. Kennedy głosi „Liberty  in God we trust”. Na ciekawej siedmiobocznej spatynowanej monecie widnieje bardzo zasłużony dla kraju prezydent Kenii, Daniel Moi. Małą dwudziestopensówkę niezmiennie zdobi profil Queen Elizabeth, a na złocistej spatynowanej monecie harfa Dawida i menora, odwołują się do biblijnej historii Izraela. Zmieniła i zjednoczyła się Europa, zniknęły jedne i powstały inne kraje. Na czechosłowackiej koronie kobieta, może pracownica kołchozu, wsparta na łopacie obsadza grządki. Nie ma już lirów z dumnym Hefajstosem, schilingów z alpejskimi szarotkami, fenigów z liściem dębu, ani ślicznej fińskiej penni z romantycznym drzewem, pod którym być może siadywał Sibelius. Mamy za to euro.