Gołąb

     Karolina biegała  radośnie po jesiennym parku. Karmiła kolorowe kaczki pływające  po stawie, rzucała pokruszony chleb gołębiom. Przemawiała do nich: - Zjedz ten kawałeczek, jest malutki.  Najbardziej  lubiła jednak je płoszyć i zachwycało ją, kiedy  wirowały nad nią jak trzepocząca  popielata chmura , by za chwilę znowu przysiąść i dać się karmić jej małym   rączkom.

   Zrobiło się pózno i wracała już do domu.  Pod pniem dużego drzewa leżał gołąb. Wtopiony w pożółkłe liście, z posklejanymi piórami , zamkniętymi oczami i łebkiem bezbronnie przekrzywionym na bok. Wydawał się dziwnie płaski i nierzeczywisty. Bardzo samotny. Popatrzyla na niego dużymi smutnymi  zaciekawionymi oczami. – Chciałabym go przytulić – powiedziała.