Oczy

Ewa   zawsze lubiła obserwować ludzi. Dostrzegała wszystkie szczegóły: stan skóry, włosów, patrzyła na dłonie, zauważała wszystkie detale ubioru i OCZY. Chyba jednak nie umiała w nich czytać. W ogóle nie wiedziała, co znaczy to wyświechtane literackie określenie:  czytać z oczu - może jeśli kogoś się zna? A może właśnie spojrzeniem ludzie się kamuflują? Myślała nieraz – a gdyby ten nieznany mi czlowiek nie miał oczu, czy zmieniłoby się to, co o nim myślę, co mogę wyczytać z jego wyglądu, jaką jego historię mogę  sobie  wyobrazić?

           Zastanawiała się, co  można wyczytać z jej oczu ? Chciałaby się zobaczyć w lustrze tak, jak ją widzą inni, nie tak, jak ona widzi siebie. Czuje swoje zakłamanie. Gdy patrzy do lustra ,widzi najpierw – no niestety- kobietę w mocno średnim wieku. Nie akceptuje tego, więc uśmiecha się uśmiechem, który – jak jej się wydaje -nie zmienił się od lat, przymyka oczy i jest znowu tą młodą dziewczyną, którą czuje się w środku. Trzeszczący banał? Taka wychodzi do ludzi. W swoim mniemaniu pełna wdzięku, sympatyczna, elegancka, niezależna, pewna siebie, na luzie. A tak naprawde  z rozpaczliwym pragnieniem, żeby  przechodzący zauważyli jej prawdę i pomogli jej, przygarnęli, pokochali. Co wyrażają jej oczy, kiedy szuka w tym obcym, zabieganym tłumie choćby jednej osoby takiej jak ona, która zrozumie. Czepia się ich twarzy, rozpaczliwie zagląda w  obojętne, puste oczy i  szuka….Czy to możliwe, że jest wśród nich sama? Ze nikt nie czuje podobnie? Po co więc te oczy?